(voor K.P.)
wulder zin un eus mé plaffeturen
we zin der wel mor ge ziet oes nie
toch nie lik da we in ‘t echte zin
ge peist da wulder nie mjer klappen
ge peist da gij in ui woft veel beter zit
mor wit je:
wulder zwiggen wel oje nor oes kikt
oes woggen verteln vele mjer dan
dat gij miskien wel ziet oje kiekt
juste lik d’ode Leie: gij lopt da vworbie
omda ge de bwommn nie gerne mjer ziet
en die Leie peist toons: “ot sebiet goe vriest
toons komn ze wel mé under schoaverdins.
mor nui benne kik oot en aljène.
aljène en oot. ik benne zo moe.
et stot hier te stille. trek mie mor toe.”
Wat een plezant woord: schoaverdins. Als (Gents) kind hoorde ik oude mensen (en ik ben zelf al oud, die moeten dus zéér oud geweest zijn) het nog hebben over "schoaverdanen" (de a moet een ij voorstellen, maar wij spreken die ij uit als een perfect-beschaafde (!) lange a), over "schoaverdanen" dus wanneer ze schaatsen bedoelden of zelfs gewoon slieren over het ijs, glijden zonder schaatsen. Nu is dit woord uit ons dialect totaal verdwenen. Jammer hè?
BeantwoordenVerwijderen